Müsahibə


Şagirdi ilə evlənən Azərbaycanlı məşhur - Müsahibə

Şair ömrü sevgilərdən yoğrulur. Onların həyatı başqalarından fərqlənir. Tanınmış şair Musa Yaqubla birgə onun sevgi dünyasına baş vurduq. İlk sevgisini hələ də unuda bilməyən, xatırlayanda doluxsunan şairi söhbətə çəkdik.

Musa Yaqub sevgi hekayətini danişdi.

- Üstündən 55 il keçib, bir igidin ömrüdür, toyunuzu xatırlayırsınız?

- O günü xatırlamaq mümkün deyil. İndiki kimi yadımdadır, həyətdə mağar qurmuşduq, gecəyarısı leysan yağdı, mağar uçdu. Onda da şəhərdən toya çoxlu qonaqlar gəlmişdi. Hamısı dedi ki, bu yağışla toy olmayacaq. Çox dilxor oldum, amma tezdən duranda gördük ki, bir gün çıxıb, gəl görəsən. İndi yadımdan çıxıb, amma Bakıdan oxuyanların çoxu, şairlər, yazıçılar İsmayıllıya - doğulduğum Buynuz kəndinə gəlmişdilər.

- Yağış, su aydınlıqdır, xanımınız istədiyiniz xoşbəxtliyi sizə verə bildimi?

- 46 il bir yerdə yaşadıq. Hamı bilir ki, şair xanımı olmaq çox çətindir. Şair öz dünyasının adamı olur, bir də görürsən aylarla özünə qapılır, heç kimlə kəlmə kəsmək istəmir. Amma o, bunu bacardı.

- Sevib evlənmişdiniz?

- Yox. O qızı mənə anam məsləhət görmüşdü. Qonşu kənddə yaşayırdılar. Tanıyırdım. Hətta o qıza dərs də demişdim. Amma anama etiraz etdim, qəlbini qırmamaq üçün dedim ki, hələ evlənmək istəmirəm.

- Niyə, sevdiyiniz qız vardı?

- İlk məhəbbətim oxa dəymişdi. Sevgi insan həyatında bircə dəfə olur. İlk məhəbbətin ağrısı zaman keçdikcə insanı ağrıdır. Mən də ilk sevginin acı badəsin dadmışdım. Elə kənardan kənara alovlanırdım. Alınmadı. Anam o qızı mənə məsləhət görəndə sevdiyim qızdan ayrıldığım vaxtdan xeyli keçmişdi, amma ürəyim heç kimə yatmırdı.

- Onda neçə yaşınız vardı ki?

- 27.

- Bəs qızın?

- 17. Çox gənc idi. Amma mən həyatın acısını dadmışdım, zərbəsini almışdım.

- Sevdiyiniz qızla niyə alınmadı, birləşməyə nə mane oldu ki?

- Alınmadı də. Əslində, ilk sevgi nakam olur. Hələ eşitməmişəm ki, kimsə ilk sevgisinə qovuşsun. İlk sevgi çox erkən olur, evlənmək yaşında da olmursan. Mən o qızı görəndə elə bilirdim içimdə şimşək çaxır. Uçurdum sanki. Ümumiyyətlə, sevgi qədər insana güc, enerji verən ikinci bir stimul yoxdur. Ayaqların yerdən üzülür və göylərdə uçursan.

- O da sizi sevirdi?

- Bunu dəqiq bilmirdim. Çünki o vaxtlar indiki kimi deyildi, qaçıb qabağını kəsəsən, sözünü deyəsən. Qızı uzaqdan görəndə ayaqlarım titrəyirdi, yeriməyə taqətim qalmırdı.

- Ailə qurandan sonra o qızla qarşılaşdınız heç?

- Evliliyimdən üç-dörd il keçəndən sonra, bir dəfə qarşılaşdıq. Göycayda bir tədbirdə idim, o da orada idi.

- Onu görəndə içinizdə şimşək çaxdı?

- Şimşək çaxmadı, amma məni əsməcə tutdu. Tək deyildim, yanımda yoldaşlar vardı, özümü ələ ala bilmirdim. Bildim ki, içimdə o duyğular ölməyib.

- Qız ailə qurmuşdu onda?

- Əslində, o, məndən qabaq ailə qurmuşdu. Mən üstündən xeyli vaxt keçəndən sonra evləndim.

- Xanımınız bilirdi ki, əvvəllər sevdiyiniz qız olub?

- Yəqin ki bilirdi hər halda kənd yeriydi, eşitməmiş olmazdı. Amma neçə il bərabər ömür sürdük, bir dəfə də olsun bu barədə nə soruşmadı, nə də üzümə vurmadı. Mən o vaxt bir şeir yazmışdım. Yadıma sala bilmirəm, amma təxminən belə idi: "Boğazdan keçməyən bir tikə kimi atmaram səni". O vaxt bu şeirim "Ulduz" jurnalında dərc ediləndə çox böyük səs-küyə səbəb oldu. Famil Mehdi bu şeirə görə mənə irad tutdu. "Ulduz" jurnalının redaksiyasına gedəndə əməkdaşlara deyib ki, bu şeiri nahaq çap etmisiniz, çünki qadını alçaldan misralardır. Bunu mənə başqaları çatdırdılar. Mən ürəyimdə onunla razılaşsam da, dildə etiraf etmədim. Cavan idim, çox dərinə getmədim. Amma zaman keçdi, müdrikləşdim, bu şeiri çap etdirdiyimə görə, həqiqtən də, çox peşman oldum. Fikirləşdim ki, yazsam da, nahaq çap etdirdim.

- Əslində, ünvanlı şeir idi?

- Əlbəttə, ünvanlı idi. Bu şeiri təzə evləndiyim vaxtda yazmışdım. Elə kəndimizdə böyük söz-söhbətə səbəb oldu. Bəzi adamlar danışırdılar ki, Musa evlənsə də, xeyri yoxdur, sonradan qızı boşayacaq. Bilirdilər ki, sevdiyim qız olub, qovuşmamışam, sonradan o qız başqasına ərə gedib. Anamın məsləhəti ilə evləndiyimi də hər kəs bilirdi. Bəlkə də mən bu şeiri hisslərə qapılıb yazmışdım. Hər halda, yazsaydım da, gərək çap etdirməyəydim. O vaxt cavanlıq elədim, bəlkə də həyat yoldaşım bu şeiri oxuyub, pis olmuşdu. Ürəyində narahatlıq hissi keçirirmiş ki, vaxt gələcək, Musa məni atacaq. Yəni bir qadını bu qədər nigarançılıq içində saxlamaq, ona əzab vermək düzgün deyildi. Mən çox sonralar başa düşdüm ki, həyat yoldaşım bu şeirə görə nə qədər əzab çəkib. Şair ömrünün belə işləri də olur.

- Həyat yoldaşınız özünüzə bu şeir barədə nəsə demişdi?

- Yox deməmişdi, amma mən hiss eləyirdim ki, nəsə bilir. Qadın qəlbi həssas olur axı. Etiraf edim ki, zaman keçdi, mən o şeirə görə çox utandım.

- "Hələ ilk sevgi ilə qiyamım qalıb, Qiyamətə qədər qiyamətim var"... İlk sevginizi çox tərif etmisiniz, bəs xanımınıza necə şeir yazmısınız?

- Nə gizlədim, ilk sevgidən hələ doymamışam. Bu gün də sənə o sevgidən danışıramsa, o sevgini xatırlayıramsa, demək, mənimlədir. Ümumiyyətlə, ilklər heç vaxt unudulmur. Kimdən soruşursan soruş, ilk sevgi heç vaxt yaddan çıxmır. Xanımıma da şeir yazmışam, amma indi yadımda qalmayıb.

- Musa müəllim, indiki cavanlar bir ay görməyəndə sevdiyi qızı unudur, sevgi hissləri niyə bu qədər adiləşib?

- Ürək elə həmin ürəkdir, sevən sevir. Amma bu telefonlar, texnika cavanların duyğularını da robotlaşdırıb. Bizim vaxtımızda bu kənddən o kəndə sevdiyimiz qızı görməyə gedərdik. Qar-yağış, boran-şaxta, qorxu-hürkü bilməzdik, gözümüzü qan örtərdi, sevgimizə görə ölümə getməyə hazır idik. Qızı uzaqdan görəndə həyəcandan əsim-əsim əsərdik. Oğlanlar sevgililərinə məktub yazardılar, həsrətlə o məktubun cavabını gözləyərdilər. İndi darıxmağa macal da qalmır. Telefonla məktublaşırlar, nə hiss qalır, nə də həyəcan. İnsan insan üçün darıxmalıdır, həsrətini çəkməlidir. Onuna birdən yazır ki, səni sevirəm. Sevgi ürəyə yazılır, oradan da qana-cana hopur.

- Həyat yoldaşınız dünyasını dəyişəndən sonra həyatınızda nə dəyişdi?

- Qadınsız həyat çox çətindir. O, mənə yalnız həyat yoldaşı deyildi, həm də dost, sirdaş idi. Uşaq kimi nazımı çəkirdi. Ağrılarımı mənimlə bərabər yaşayırdı. Onsuz mənə çox çətindir. Hərdən fikirləşirəm və çox pis oluram. Bəzi məqamlarda onu incitdiyimə görə əzab çəkirəm.

- İndi sevgi şeirləri yazırsınız?

- Şeirlərim boya-başa çatdığım Buynuz kəndində doğulur. Xatirələrimin beşiyi oradır axı. Demək olar ki, bütün yayı orada keçirirəm. Gedəndə yadıma keçmiş günlər düşür, xatirələrim məni silkələyir, şeirlər doğulur o xatirələrdən. Məni yaşadan yazılarımdır. Amma son vaxtlar səhhətimlə əlaqədar halım yaxşı olmur. Şeir yazanda çox həyəcanlı oluram. O dərəcədə ki, təzyiqim yüksəlir. Elə bilirəm bu an mənə nəsə olacaq.(milli.az)

Dosye.az

“İlham Əliyev də futbol azarkeşidir” - Prosineçki

Azərbaycan millisinin baş məşqçisi Robert Prosineçkinin müsahibəsi

- Berti Foqtsun gedişindən və sizin gəlişinizdən sonra Azərbaycan millisi uğurlu çıxış etməyə başladı.DÇ-2018-in seçmə mərhələsində 4 oyundan sonra 7 xalımız var. Komandada nəyi dəyişdiniz?

- Bu suala cavab vermək çətindir. Məndən əvvəl burda olan həmkarım haqqında danışmağı sevmirəm. Sözsüz ki, komandada dəyişikliklər oldu. Əsasən gənc futbolçular milliyə dəvət aldılar. Sistemimiz də dəyişdi və daha çox topla oynamağa başladıq. Komanda təkcə müdafiə olunmur. Seçmə mərhələdən öncə kimsə desəydi ki, Azərbaycan yığması 4 oyundan sonra 7 xal yığacaq heç kim inanmazdı. Hiss olunur ki, 3 oyundan sonra olan məğlubiyyətsiz seriya ölkədəki futbol azarkeşlərində eyforiya yaratdı. Şimali İrlandiyaya 0:4 hesablı məğlubiyyətdən sonra bu eyforiya "yatdı". Hər şeyi nəzərə alsaq, seçmə mərhələyə yaxşı başlamışıq. Bizim evdə kifayət qədər vacib oyunlarımız var. Şansımız qalır. Bu çətin qrupda ikinci yeri tuta bilərik.

- Bunun davamını gətirmək üçün sizə nə lazımdır?

- Əlimizdən gələni edəcəyik ki, hər şey istədiyimiz kimi getsin. Amma Azərbaycan futbolundakı problemlər hər kəsə bəllidir. Çempionatın keyfiyyəti çox aşağıdır. Biz bunu qaldırmasaq, çətin olacaq. Nəzərə alın ki, millidə çıxış edənlərin əksəri Azərbaycan çempionatında top qovur. Ölkədə cəmi iki yaxşı komanda var – “Qarabağ” və “Qəbələ”. Digərlərində ya yaxşı futbolçu yoxdur, ya da maliyyə problemləri komandanı sıxır. Keyfiyyət yuxarı qalsa, milli daha yaxşı oynayar. Yığmanın üzvlərindən legioner həyatı yaşayanlar isə heç də həmişə əsas heyətə düşmürlər. Bu da böyük problemdir. Onlar daim oynamalıdırlar ki, komandaya xeyirləri dəysin. Siz Almaniya, Şimali İrlandiya, Çexiya və Norveçin futbolçularına baxın. Daim yüksək səviyyəli oyunlarda meydana çıxırlar. Bizdə isə elə deyil. “Qarabağ” və “Qəbələ” Avropa Liqasında oynayırdılar. Onların futbolçuları güclü rəqiblərə qarşı çıxış edirdi. Amma bu da azdır. Yəni onunla hər şeyi həll etmək olmaz. Güclü millilərə qarşı yüksək səviyyədə futbol təcrübəsi ilə çıxış etmək lazımdır. Millinin uğurunun açarı da klublardadır. 2017-ci ilin mart ayında Almaniyaya qarşı oynayacağıq. Yaxşı çıxış etməyə və sonrakı ev oyunlarında xal qazanmağa çalışacağıq. Gördüyümüz çox kiçik bir işığa doğru da inanaraq gedəcəyik. Yaxşı hazırlıq da bizim üçün vacibdir. Bizə hər kəs - mətbuat, azarkeşlər də dəstək olmalıdır. Norveçlə oyundakı qələbədə azarkeşlərin dəstəyi də bizə kömək oldu.

- Şimali İrlandiyaya 0:4 hesablı məğlubiyyət futbolsevərləri eyforiyadan ayıltdı. Bəs, futbolçular burdan nə götürdü?

- Hesab oyuna görə olmadı. Üç qolu standar vəziyyətdən buraxdıq. Gələcəkdə belə səhvlərə yol verməməyə çalışacağıq. Onlar göstərdilər ki, standart vəziyyətlərdən çox güclüdürlər. Düzdür, razı qalmadım. Çünki şanslarımız var idi. Almaniyaya qarşı çətin oyundan öncə yoldaşlıq görüşü keçirsək, yaxşı olar. Keçirməsək də, bəhanə axtarmayacam. Bundan əvvəl də heç vaxt deyinməmişəm.

- Bir az futboldan kənar...Sələfiniz Berti Foqtsdan fərqli olaraq ailənizlə Bakıda yaşayırsınız. Futbolun nömrə 1 sayıldığı İspaniya və Xorvatiyadan fərqli olaraq burda yaşamaq, işləmək çətin deyil?

- Mən burda yaşamaqdan və işləməkdən zövq alıram. Ailəm də Bakıda yaşamaqda çətinlik çəkmir. Bakı gözəl şəhər, Azərbaycan da gözəl ölkədir. Burda yaşamaq üçün hər şey var. Təkcə, anam və qardaşım üçün darıxıram. Başqa hər şey gözəldir. Çox futbola baxıram. Darıxmağa da az vaxtım olur. Futbolçularımın çoxu ölkə çempionatında çıxış etdikləri üçün onları izləyirəm. Burda yaşamağım oyunlara baxmağıma kömək edir və seçimimi daha rahat edirəm.

- Övladlarınız burda məktəbə gedir. Hansı dildə təhsil alırlar və razısınız?

- Övladlarımın təhsilinə böyük önəm verirəm. Burda “Tizen Məktəbi”ndə oxuyurlar. Bu beynəlxalq fərdi məktəbdir. Heç bir problem yoxdur. Bu məktəb bütün dünyada tanınır.

- Xorvatiya prezidenti Kolinda Qrabar-Kitaroviç Bakıya səfərə gəldi və Azərbaycan prezidenti İlham Əliyevlə görüşdü. Həmin görüşdə siz də iştirak etdiniz. Ökə başçıları sizinlə nə danışdılar?

- Cənab prezident məni şam yeməyinə dəvət etmişdi. Çox xoş bir atmosfer idi. Ölkə başçısı İlham Əliyevlə tanış olmaq sevindiricidir. O futbol azarkeşidir. Nəticələrə görə mənə təşəkkür etdi. Son illərdə ən uğurlu çıxış olduğunu bildirdi. Bu mənim üçün xoş bir hal idi. Cənab prezidenti bu sevindirir. Biz də çalışacağıq ki, davam etdirək. Mən Xorvatiyada tanınmış bir insanam. Avropadakı çıxışlarıma görə hər kəs Prosineçkini tanıyır. Çünki futbol bizdə bir nömrəli idman növüdür. Ona görə də Xorvatiya prezidenti bura gələndə mənimlə görüşdü. Ölkə başçıları bildirdilər ki, mən həm Azərbaycanda Xorvatiyanın, həm də Xorvatiyada Azərbaycanın ən yaxşı səfiriyəm. Çox xoşdur. Onlarla söhbət məni sevindirdi və tanışlığa görə fəxr edirəm.

- Bəs, sizin görüşünüz əvvəlcədən planlaşdırılmışdı?

- Bir gün əvvəl Xorvatiya prezidenti ilə şam yeməyində idik. Bildirdi ki, sabah Azərbaycan prezidenti bizi şam yeməyinə dəvət edib və ora siz də gəlin. Gözlənilməz oldu, çox sevindim.

- Bir müddət öncə ölkənizin mətbuatı Zaqrebdə biznesiniz olduğu barədə yazmışdı. Futbolla biznesi bir arada necə idarə edirsiniz?

- Mən bizneslə məşğul olmuram. Bu yazılanlar həqiqətə uyğun deyil. Bizdə padel adlı idman növü var, tennisə oxşayır. Onun üçün dostlarım meydança yaratdılar. Mən də onlara kömək etdim. Xorvatiyada çox məhşur idman növüdür. Digər ölkələrdə tanınmır.

- Bir neçə ay öncə sizin futbol oynadığınız zamanlarda siqaret çəkdiyinizlə bağlı video mətbuatda səs-küy yaratdı. Təbii ki, futbolçu Prosineçki ilə Azərbaycan millisinin hər hansı üzvünü müqayisə etmək mümkün deyil. Amma sizin komandada siqaret çəkən bir futbolçu olsaydı, onu heyətdə saxlayardınız, yoxsa qovardınız?

- Ola bilsin ki, Azərbaycan millisində indi də siqaret çəkən futbolçu var. Onu görsəm, sözsüz ki, deyəcəm bu yaxşı deyil. Mən karyeramı boyu həmişə siqaret çəkmişəm və bunu təkzib etmirəm. Tanıdığım çox sayda belə məhşurlar var. Amma onlar meydana çıxıb öz futbollarını oynamağı bacarıblar. Əgər bir futbolçu siqaret çəkməklə də oyununu itirmirsə, hər şeyi düzgün tənzimləyirsə, problem yoxdur. Bu onun şəxsi işidir. Amma cana ziyandır və çəkməmələri daha yaxşıdır.

- Qolunuzdakı döymələri ilk dəfə belə görürük. Onlar hamısı futbolla bağlıdır?

- Döymələrin futbola heç bir aiddiyatı yoxdur. Hamısı ailəmlə bağlıdır. Həyat yoldaşımın və qızlarımın adını qoluma yazdırmışam. Bu döymə elə bir xəstəlikdir ki, bir dəfə edəndən sonra davamını istəyirsən.

- Hazırda “Qəbələ”də çıxış edən Ruslan Qurbanov vaxtilə Xorvatiyanın “Hayduk” klubuna gedərkən də, “Xəzər Lənkəran”ın sabiq üzvü Elnur Cəfərov “Duqopolye” ilə müqavilə bağlayarkən də bu transferlərdə sizin adınız hallandı. Birbaşa xorvat klublarına onları sizin təklif etdiyiniz deyildi...

- Ruslan Qurbanovla bağlı məndən soruşdular. “Hayduk”dan zəng edib onun haqqında fikirlərimi soruşdular. Dedim ki,yaxşı futbolçudur. Təəssüf ki, həmin vaxt “Hayduk”un həmin vaxt maddi durumu yaxşı deyildi. Elnurla bağlı isə heç bir fikrim olmayıb.

- Türkiyə Superliqasında mübarizə aparan “Kayserispor”da çıxış edən Ufuk Budakın milliyə dəvət almaması sizi tənqid hədəfinə çevirdi. Onun çağırılmaması sırf sisteminizə uyğun gəlmədiyi üçündür?

- “Kayserispor” hazırda Türkiyədə sonuncu pillədədir. Ufuk Budakla da heç bir problemim yoxdur. O mənim sistemimə uyğun futbolçu deyil. Avstriyadakı təlim-məşq toplanışına onu çağırmışdıq. Gözlədiyim və gördüyüm fərqli-fərqli şeylər idi.

- “Qarabağ”ın Avropa Liqasının qrup mərhələsindən son anda çıxa bilməməsinin səbəbi kimi nəyi düşünürsünüz?

- Bayaq milli komanda haqqında dediklərim burda da keçərlidir. Çempionatın səviyyəsi aşağıdır. Sizə bir misal çəkəcəm: “Qarabağ”ın “Nefçti”ni 2:0 hesabı ilə udduğu oyuna baxın. Qurban Qurbanovun komandasının müdafiə xətti həmin matçın gedişində çay da içə bilərdi. “Neftçi”nin heç bir sürətli hücumu olmadı. Amma qarşılarına Nikola Kaliniç kimi hücumçu çıxanda hər şey fərqli olur. “Qarabağ” və “Qəbələ” çempionatda rəqiblərini rahatlıqla uda bilir. “Fiorentina”, “Maynts” kimi komandalarla oyunda isə səviyyə fərqi görünür. “Qarabağ” və ya “Qəbələ” bu çempionatla qrupda yalnız bir oyunda çox uğurlu çıxış edər. 3-4 matç ardıcıl güclü futbol göstərməsi mümkün deyil. Rəqabətsiz şəraitdə belə güc göstərmək çətindir. Nikola Kaliniçin 40 milyon avro qiyməti var, Milan Badelin 30 milyon avro...Sözsüz ki, pul hər şeyi həll etmir. Amma bu qiymətlər həmin oyunçuların keyfiyyətinə görədir. “Fiorentina” “Yuventus”, “Milan”, “Napoli” ilə oynayır. “Qarabağ” isə “Sumqayıt” və AZAL-a qarşı. Dünənki “Qarabağ”ın “Sumqayıt”ı 6:0 udduğu oyunu izləyin. Ağdam klubunun futbolçuları heç meydanda tərləmədilər də. Rəşad Sadıqov və Bədavi Hüseynov kimi oyunçular belə oyunlarda kofe içirmiş kimi oynayırdılar. Bu Xorvatiya çempionatına da aiddir. Zaqreb “Dinamo”su da çempionatda hamını udur. Amma gedib Çempionlar Liqasında bütün oyunlarda uduzdu. Şimali İrlandiyanın heyətində oynayanlar İngiltərə çempionatında çıxış edir. “Vest Bromviç”in müdafiəçiləri “Çelsi”nin hücumçuları Dieqo Koşta və Eden Azara qarşı əla oyun göstərdilər. Fərqi təsəvvür edirsiz. Onlar hər həftəsonu belə oyun keçirirlər.

- Azərbaycan mentalitetinin futbolçularımıza mane olduğu dəfələrlə müzakirə mövzusu olub. Yəni xaricə gedənlər də “vətən üçün darıxıram” deyib qayıdırlar...

- Bununla razıyam. Amma təkcə mentalitet problemi deyil. Keyfiyyət də futbolçulara mane olur. Yəni bir futbolçu, azərbaycanlı oyunçu xaricə gedir və ilk aylarda özünü göstərə bilmirsə, sonra da darıxıb qayıdır. Niyə Riçard Almeydanın, Dani Kintananın problemi yoxdur. Riçi Azərbaycana gəlib pul qazanır və həm də göstərir ki, o peşəkardır, komandanın vacib fiqurlarından biridir. Oyunu alınmayanda da “döyüşür”.

- “Qəbələ”nin yarımmüdafiəçisi Filip Ozobiçin Xorvatiya millisinə dəvət almasından xəbərdarsınız?

- Bundan xəbərim var. Çində turnirə qatılacaqlar. Çempionat olmasına baxmayaraq “Qəbələ” ona icazə verib. Çox yaxşı haldır. Təbii ki, gələcəkdə Ozobiçin Xorvatiya millisinə düşməsi çətin olacaq. Allah ona kömək olsun. Avropanın top çempionatında mübarizə aparan futbolçular var ki, yığmaya çağırılmır. Məsələn, “Milan”da Mario Pasaliç, “Napoli”də Roq və s. Onun mövqeyində İvan Rakitiç, Luka Modriç və Mateo Kovaçiç var. Hansı ki, “Barselona” və “Real”da oynayırlar.

- “Qarabağ”ın yarımmüdafiəçisi Əfran İsmayılovu “Prosineçkinin sevimli futbolçusu” adlandırırlar...

- Mənim sevimli futbolçum yoxdur. Əfran Azərbaycanda ən istedadlı oyunçudur. Onun haqqında çox şey eşidirəm. Deyirlər ki, peşəkar şəkildə məşqlərə yanaşmır, üzərində az işləyir. Çempionatın son turunda “Qarabağ” – “Qəbələ” oyununda son dəqiqədə etdiyi hərəkəti Azərbaycanda yalnız Əfran edə bilər. O, peşəkar şəkildə məşq etsəydi, Avropanın top klublarında ola bilərdi. Əfran həmin futbolçudur ki, tələb etdiyim hər şeyi meydanda edir. Şimali İrlandiya ilə matçda Deniz Yılmaza verdiyi ötürməni unutmaq lazım deyil.

“Barselona” və “Real” kimi klubların hər ikisində çıxış etmisiz. “El Klasiko”da kimə azarkeşlik edirsiz?

- “Barselona”nın oynadığı futbol mənə görə daha yaxşıdır. Onlar xoşuma gələn futbol nümayiş etdirirlər. Messi, Neymar kimi oyunçular futbolun gözəlliklərini göstərirlər. Amma ümumilikdə hər iki klub möhtəşəmdir. Mənim bəxtim gətirib ki, hər ikisində çıxış etmişəm. İlk dəfə “Real”da oynamışam və daha çox oyun keçirmişəm. Bu komandalar arasındakı oyun tamaşadır. “El Klasiko”da “Real”a azarkeşlik edirəm.

Mənbə: Qafqazinfo.az

“Hamıdan çox özümüz üzüntü yaşayırıq"- Emrah Çelikel

"Qarabağ"ın baş direktoru Emrah Çelikel Avropa Liqasının qrup mərhələsində İtaliya "Fiorentina"sına 1:2 hesabı ilə uduzduqları VI tur matçından sonra jurnalistlərin suallarını cavablandırıb.


- Oyun haqqında fikirlərinizi bölüşərdiniz...
- Maraqlı oyun oldu. Hamımız çox istəyirdik ki, qələbə qazanaq. Hava şəraitinə baxmayaraq, azarkeşlər çox möhtəşəm dəstək verdilər. Tribunalarda çox gözəl ab-hava var idi. Vurduğumuz qoldan sonra nə qədər ümidlənsək də, nəticə ürəyimizcə olmadı. Hamımız üzgünük.  
 
- Düşünmürsünüz ki, qrupdan çıxa bilməməyinizdə transferlərin olmaması və zədəli oyunçuların yoxluğu ilə əlaqədar ehtiyat qüvvənin kifayət etməməsi də rol oynadı?
- İki oyunçumuz cəzalı idi. Buna baxmayaraq, oyunçu sarıdan hər hansı problem yaşamadıq. İstədiyimiz transferlərin əksəriyyətini həyata keçirmişik.
 
- "Fiorentina” ilə görüşdə Mahir Mədətov kimi gənc futbolçunun meydana daxil olmasını necə dəyərləndirərdiniz?
- Məncə, bu, həm Mahirin özü, həm də Azərbaycan futbolu üçün böyük şansdır ki, belə bir təcrübə qazandı. İnanıram ki, daha da yaxşı oyunçu olacaq. 
 
- Azərbaycan futbolunda legioner limiti olmasaydı, əlavə əcnəbi futbolçu transfer edərdiniz?
- Məncə, indi transferin yeri deyil. Bu gün hamımız çox məyus və üzgünük. Transfer sarıdan hər hansı sıxıntımız olmayıb. Əsa məsələ bu, yox, məğlubiyyətimizdir və hazırda bu haqda düşünürük. 
 
- Ardıcıl üçüncü mövsümdür ki, "Qarabağ" həlledici məqamda büdrəyir. Sizcə, bunun səbəbi nədədir?
- Əlbəttə, müəyyən qədər təcrübə çatışmazlığı da var. Şanssızlıq da oldu. V turda "Slovan"a 0:3 hesabı ilə uduzmağımız işimizi çətinə saldı. 
 
- Bəlkə bir az da arxayınçılıq oldu? Sona iki tur qalmışadək hər şey bizim xeyrimizə idi...
- Yox, arxayınçılıq deməzdim. Çünki komandadakı ab-hava buna imkan vermir. Baş məşqçimiz bununla bağlı futbolçuları çox ciddi kökləyir. Arxayınlıq yox, təcrübə çatışmazlığı, şanssızlıq kimi səbəblər oldu. Üçüncü dəfə buradək gəlib geri dönməyin üzüntüsünü hamıdan çox özümüz yaşayırıq.
 
- "Qarabağ”ın iki dəfə qalib gəldiyi PAOK-un qrupdan çıxması ədalətsizlik deyil?
- Yox, ədalətsizlik deyil. Deməli, belə olmalı imiş. PAOK da gedib "Fiorentina”nı uddu. Oradakı nəticə fərqli olsaydı, biz də heç-heçə etsəydik, qrupdan çıxacaqdıq (sportnet.az).

Dosye.az

Azərbaycanla danışıq aparırıq - Rusiya

OPEK ölkələri kimi, Rusiya da kartelə daxil olmayan ölkələrlə neft hasilatının azaldılması ilə bağlı danışıqlar və məsləhətləşmələr aparır.

Bu barədə jurnalistlərə Rusiya Federasiyası Energetika Nazirliyinin rəhbəri Aleksandr Novak məlumat verib.

Axar.az xəbər verir ki, A.Novak deyib: “Noyabrın 30-da qeyri-OPEK ölkələri ilə məsləhətləşmələr aparan OPEK nümayəndələri bu ölkələrin adlarını açıqlayıb. Biz də müvafiq danışıqlar, məsləhətləşmələr aparırıq. Hesab edirik ki, bu sövdələşmədə həqiqətən iştirak edə biləcək ölkələr var. Bu, Azərbaycan, Qazaxıstan, Meksika, Oman, Bəhreyn və digər dövlətlərdir. Hazırda bu istiqamətdə işlər gedir”.

Noyabrın 30-da OPEK-də 2017-ci il yanvarın 1-dən neft hasilatının sutkada 1,2 milyon barrel azaldılması (32,5 milyon barrelədək) barədə razılıq əldə olunub. Bu saziş kartel üzvü olmayan ölkələrin iştirakını da nəzərdə tutur. Onların hasilatı ümumən gündəlik 600 min barrel azaldılmalıdır. Rusiya bu həcmin 300 min barrelini təmin etməyə razılaşıb.

Dosye.az

Nurəddin Xoca: `Aygün Kazımova ilə videomu `KQB` çəkib` - (FOTOLAR)

Femida.az –ın müsahibi Qarabağ müharibəsində vuruşmuş, “Bozqurd” batalyonunun komandiri Nurəddin Xocadır. Veteran döyüşçü bu gün 59 yaşını tamam edir.

-Nurəddin Xoca kimdir?

-Əslim İrəvanlıdır. 1957-ci ildə Ermənistan Respublikasının İcevan rayonunda anadan olmuşam. Ondan əvvəl ailəmiz Bakıda yaşayıb. Anam orada partiyada işləyirdi. Onun işi ilə əlaqədar biz Ermənistana köçmüçdük. 1958-ci ildə yenidən Bakıya qayıtdıq. Burada Çəmbərəkənd deyilən ərazidə böyümüşəm. 132 nömrəli orta məktəbi bitirdikdən sonra Ukraynanın Odessa vilayətində hərbi xidmətimi keçdim. Hərbidən sonra Saratov Universitetinin tarix fakültəsini qiyabi bitirdim.

-Uşaqlığınız necə keçib?

-Uşaqlığım elə Bakı küçələrində, Çəmbərəkənd ətrafında...

-Sizin həyatınızın böyük hissəsi müharibə ilə əlaqəlidir. Necə xatırlayırsınız müharibənin başlanğıc illərini?

-Müharibə bizim üçün lap əvvəldən başlayıb. Biz unuda-unuda sonda Qarabağ faciəsini yaşadıq. Gözümü açandan müharibəni görmüşəm. Rəhmətlik nənəmin nəslində olan bütün kişiləri ermənilər güllələmişdilər. Bir əmisi də Türkiyədə Çanaqqala müharibəsində iştirak etmişdi və itkin düşmüşdü.

1986-cı ildə İrəvanın Zəngibasar mahalında - Masis rayonuna toya getdik. Toy aprel ayına düşdüyünə görə orada ermənilərlə aramızda qırğın düşdü. ( red- ermənilər aprel ayında “soyqırım”ı qeyd edirlər.) Bu, artıq qığılcımlar idi. Bunların arxasınca Bakıda küçə yürüşləri başladı. Artıq 1988-ci il idi. Bununla da hərəkatlar başladı. Artıq Meydan hərəkatı başlayanda biz AXC-nin Müdafiə Komitəsini yaratdıq.

-Müdafiə Komitəsinin əsas işi nədən ibarət idi?

-Əsas vəzifəmiz Qarabağ qərərgahı zonalarının silahla təchizatı və Azərbaycanın azadlığı məsələsi idi. İlk əvvəl biz meydanın və AXC-nin qorunmasının təşkil edirdik. Çünki AXC-yə qarşı təxribatlar çox idi.

-Müdafiə Komitəsində kimlər var idi?

-Komitənin sədri Məmməd Əlizadə idi. Məhyəddin, Nizaməddin, Arif Tağıyev, Zakir doktor , qazaxlı Alik və digərləri var idi. Çoxunun adını yadıma sala bilmirəm.

-Deyirsiniz, əsas vəzifəniz Qarabağ zonasını silahla təmin etmək idi. Bəs bu silahları haradan, necə əldə edirdiniz?

-Əvvəli camaatdan yığırdıq. Sonralar hərbi hissələrə basqınlar hesabına silah əldə edirdik. Həmin müddətdə Azərbaycanı tam tərki-silah etmişdilər. Ermənistan isə silahlanırdı. Buna görə də silahlanmağımız vacib idi.

Moskva Bakını iki yerə bölməyi planlaşdırmışdı...

-Sonrakı proseslər necə davam etdi?

-Artıq proseslər başlamışdı. 1990- cı ildə 20 yanvar hadisəsi baş verdi. Bu artıq xalqı silkələdi. Həmin vaxt xalq meydana axışdı. Proseslərim tam içindəydim. Moskvanın KQB-si bizi axtarırdı. Çünki biz ölkədə proseslərə dəstək verən fəallar idik. Bizi onlardan qoruyan oğullar oldu. Moskva Bakını iki yerə bölmək istəyirdi. Bir tərəfdə müsəlmanlar, digər tərəfdə xristianlar - ermənilər, ruslar yaşamalı idi. Bunun baş tutması üçün Moskvda işlər görürdü. Ancaq xalqın qanı bahasına planlar baş tutmadı.

Eldar Əzizov məni kabinetində gizlətmişdi ki,...

-Kim idi sizi qoruyan o oğullar?

-Onlar bu gün də siyasətdə fəaldılar. Səbail rayonu İcra Hakimiyyətinin indiki başçısı Eldar Əzizov, Tofiq Quliyevin oğlu Eldar Quliyev, Ziya Bünyadov, Arif Məlikov, Tofiq İsmayılov kimi oğullar bizləri Moskvanın KQB-sindən gizlədirdi. Onlar qarışıq dövrdə hərəkata yardım üçün bir “ASİNAM" asosasiyası yaratmışdılar. Moskva mehmanxanasında 20 yanvar şəhid olanların ailələrinə xalq tərəfindən edilən yardımın çatdırılması təşkil edilirdi. Bizi qoruyan şəxslər millətin elitası idi. Onlar Moskvanın əmrinə gizli şəkildə zidd gedirdilər.

Moskvanın KQB-si isə xalqın içərisinə girmişdi...

-Bəs ilk həbsiniz nə üstündə oldu?

-İlk həbsim 1988-ci ildə meydan hərəkatı ilə əlaqəli oldu. Biz azadlıq tələb edirdik. Moskvanın KQB-si isə xalqın içərisinə girmişdi. Həmin vaxt bizi meydandan götürdülər. Elçibəygili Bayıla, bizi Şüvəlana apardılar. 13 gün həbsxanada aclıq aksiyası etdim. Oradan xəstəxanaya düşdüm. Sonra da xəstəxanadan qaçdım. Həmin illərdə həbsimiz adi hal almışdı. Məni tez-tez tutub, buraxırdılar. İndi həbsimdən danışarkən bir hadisə yadıma düşdü. 1989-cu ilin yayında Elçibəy dedi ki, Hökümət evinə Azərbaycan bayrağını sancmaq lazımdır. Mən ilk dəfə hökümət evinin qarısında bayrağımızı asdım. Yanımda adını unutduğum bir nəfər də var idi. Buna görə məni həbs etdilər və bərk döydülər. O qədər döymüşdülər ki, yeriyə bilmirdim. Xalq hərəkatı güclü olduğundan bizi çox həbsdə saxlaya bilmirdilər. Sonra 1990-cı ildə ikinci dəfə həbs olundum. Məni ermənilərin öldürülməsində, qeyri-qanuni silahlı dəstə yaratmaqda, irqi-dini ayrı-seçkilik salmaqda ittiham edirdilər. Təbii ki, bunlar hamısı bir bəhanə idi.

Zeynəb Xanlarova kim idi ki?...

-Deyirsiniz ki, həmin dövürdə əsas tələblərinizdən biri Azərbaycanın müstəqillik məsələsi idi. Bəs, sizin bu təklifinizə qarşı çıxan azərbaycanlılar varidimi?

-Niyə yox idi ki... Araz Əlizadə, Zərdüşt Əlizadə... Onlar da çox idi.Onlar istəmirdilər ki, Azərbaycan SSRİ-dən çıxsın.

-Bu yaxınlarda sosial şəbəkələrdə oxudum ki, Zeynab Xanlarova da Azərbaycanın SSRİ-dən ayrılmasına qarşı çıxıb. Sizin bu haqda məlumatınız varmı?

-Zeynəb Xanlarova kim idi ki? O adi bir müğənniydi. Həmin vaxt siyasi gücə malik deyildi. Sizə bir söz deyim. Meydanın əsas aparıcı lideri Nemət Pənhalı sayılırdı. Nemət Pənahlı ayın 26-da meydana çıxdı, danışdı və sonda dedi ki, dağılmalıyıq. Xalq onu çiyninə alıb, aparıb o vaxtkı 26-lar ( red- indiki Sahil bağı) bağında tulladı. Yəni, xalq dağılmaq istəmirdi. Onu demək istəyirəm ki, xalqın istədiyini vermək lazım idi. Onu etməyəndə o kütlənin qarşısını almaq olmazdı. Orada elə insanlar fitə basılıb qovulub ki... Tarixi kadrlarda hamısı qalıb. Belə bir şəraitdə Zeynəb Xanlarova heç kim idi.

-Bütün bu olanların arxasınca Qarabağda müharibə başladı. İstərdim sizin yaratdığınız “Bozqurd” batalyonunun necə formalaşmasından danışaq.

-Bizim batalyon Müdafiə Komitəsinin bazası əsasında yaranıb. Biz meydanlardan səngərlərə gəlmişik. 1990-ci ilin martında “Bozqurd” yaradıldı. O vaxt biz silahla təminat məsələsinə baxırdıq. Həmçinin döyüşlərə getmək istəyənləri istiqamətləndirirdik. Hələki özümüz döyüşlərə girmirdik. 1991-ci ildən hərbi hissələrə hücum edib, silah ələ keçirməyə başladıq. Həmin vaxtlarda Rusiya Bakıdan silahlarını çıxarırdı. Bu ərəfədə Respublika Müdafiə Şurası yaradıldı. Ora Rəhim Qazıyev, Ayaz Mütəllibov, Araz Əlizadə, Tahir Əliyev daxil idi. Bu bizim gücümüzü bir qədər də artırdı. Əsas vəzifəmizdən biri də rus hərbçilərinə hücum edib, silah ələ keçirmək oldu. Badamdarda yerləşən hərbi hava qüvvələrindən müdafiə üçün qrad sistemini ələ keçirdik. Onun ardınca Lökbatanda, Qaraheybətdə, Razində yerləşən hərbi hissələri tərk-silah etdik. Ruslar 5 KAMAZ dolu silah çıxarmaq istəyərkən onları saxladıq. Bütün bunları Moskva televizyası göstərirdi. Ümumiyyətlə az vaxtda çox sayda silah ələ keçirdik. Get-gedə bizə qoşulan könüllülərin də sayı artırdı.

Atışmada 14 güllə yarası aldım...

-Deyirsiniz hücum edib silah-sursat ələ keçirirdiniz. Həmin vaxt həmin silahlı əsgərlər sizə müqavimət göstərmirdimi?

-Hərbi hissələrə axırıncı hücumumuz uğursuz alındı. 91-ci ilin noyabrın 24-də Pirəkəşküldə yerləşən hərbi hissəyə hücum etdik. Orada “Salyanski kazarma”nın əsgərləri təlim keçirdi. Həmçinin, Əfqanıstandan çıxarılan xüsusi təyinatlılar da orada yerləşmişdi. Yedək qüvvələrimiz müəyyən səhvə yol verdi. Nəticədə bizi arxadan pusquya salıb, vurdular. İki döyüşçümüz şəhid oldu. Həmin atışmada 14 güllə yarası aldım. Bizim maşına 300 güllə vurmuşdular. Rəhimgil özlərini vaxtında çatdırmasıydılar, bizi güllələyəcəkdilər. Hamımız da qırılacaqdıq.

-Kimlər idi həmin döyüşdə şəhid olanlar?

-Adları Elxan və Zakir idi. Məzarları şəhidlər xiyabanındadır.

-Siz də həmin əməliyyatda 14 güllə yarası aldınız. Sizi kim xilas etdi bəs?

-Beldən aşağı hər tərəfim dərmə-deşik idi. Məni çətinliklə ərazidən çıxarıb xəstəxanaya çatdırdılar. Özümü hiss etmirdim. Bakıda ayağımı kəsmək istəyirdilər. Rəhmətlik Elçibəy Türkiyə ilə danışıb məni gecəynən sənədsiz ora göndərdir. Türk həkimlər 9 saat üzərimdə əməliyyat keçirdi. Sağolsunlar ki, ayağımı saxladılar. Sağalandan sonra yenə qayıtdım. Batalyonumu yığıb, yenidən işimizə başladıq. Mənim batalyonum təlim batalyonu idi. Döyüşmək istəyənləri toplayırdım, seçirdim. Hər avtomat istəyəni ön cəbhəyə vuruşmağa göndərmək olmaz axı. Hərənin öz işi olmalıdır.

-Birbaşa döyüşlərdə iştirak etdiyiniz əməliyyatlar hansı olub?

-1992-ci ilin dekabrında gecəynən İsgəndər Həmidov zəng etdi ki, Zəngilan gedir. Təcili ora getmək lazımdır. 28 nəfərlə ora yollandıq. Zəngilanın çıxmasını bir qədər yubatdıq. Sonra tam qüvvəmizlə Sarıbaba əməliyyatına ağır döyüşə girdik. Bizim dəstə bir nəfər də olsun itki vermədi. Bundan əlavə Qubadlı, Qazax, Ağdam istiqamətində də vuruşmuşuq.

40 nəfər Laçına girib, erməniləri qırmışdı...

-Komandir kimi ən çətin döyüşünüz hansı olub?

- Döyüşün yüngülü olmur. Ancaq daha çox güc sərf etdiyimiz döyüş Sarıbaba əməliyyatı idi. Bu əməliyyatla Laçına girməliydik. Bir qrup əsgərimiz düşmənin arxa tərəfinə keçmişdi. Arxayla əlaqə yaratmaq çətinləşmişdi. 40 nəfərə qədər döyüşçü Laçının girəcəyinə qədər getmişdi. Çoxsaylı erməni qırılmışdı. Arxadan kömək gəlmədiyi üçün onlar geri qayıtdılar. Bu əməliyyatda itki vermədik.

- Komandir Nurəddin Xoca döyüşlərdə neçə şəhid verib?

- Azərbaycanda ən az şəhid verən batalyon komandiri mənəm. Çünki komandir əsgəri ölməyə yox, öldürməyə göndərməlidir. Mənim batalyonumdan 20 nəfər döyüşçü şəhid olub. Milli Qəhrəman İbrahim Məmmədov mənim batalyonumdan çıxıb. Sonralar Əfqanıstan batalyonunda Murovda şəhid oldu.

-Şəhidləri xatırlayaq. Kimlərdir onlar?

-Vaqif Salmanov, İlham Həsənov, Mübariz, Zakir, Azad Əliyev, Həmid və başqaları.

Qadınlar var idi ki, şəhid oğullarının məzarı başında hər il dönümü erməni başı kəsirdilər...

-İndi qəhrəman şəhidlərimizin adlarını çəkdiniz. Bəs yaşayan Milli Qəhrəman olar ?

-Ola bilər. Biz həmişə uduzmamışıq ki. 1992-ci ilin sentyabrına qədər biz Xankəndinə girirdik. Ancaq məlum siyasi hadisələr baş verdi. Milli Qəhrəman adına mən fərqli baxırıam. Kişinin borcu vuruşmaqdır. Hər kəs də borcunu verir. Hər vuruşan, hər baş kəsən qəhrəman sayılmır. Qubadlıda qadınlar var idi ki, şəhid oğullarının məzarı başında ildönümündə erməni başı kəsirdilər. Onlar da Milli Qəhrəmandır?

İbad Melkonyanın öldürülməsi ilə bağlı əfsanələr yaradıb...

-Söhbət baş kəsməkdən düşmüşkən. Melkonyanın başını kim kəsib?

-Birinci deyim ki, ölünün başını kəsməyi döyüşçüyə yaraşdırmıram. İbad deyir ki, Melkonyanın başını o kəsib. Amma həqiqət başqadır. Düzdür, İbadın da müharibədə döyüşü olub. Bir dəfə də minaya düşüb. Ona uyğun da medalını alıb. Amma qalan şeylər şişirtmədir. Ondan da böyük qəhrəmanlar olub müharibədə. Heç adları da çəkilmir. Bu Melkonyan barədə o vaxtlar Baş Kəşfiyyat İdarəsinin rəisi, general Talıb Məmmədovla da söhbət etmişəm. Melkonyan Mərzilidə hücum zamanı atılan mərmidən ölüb. Orada iki BMP-miz atəş açıb. BMP-lərdən biri qəhrəman döyüşçü Asifgilin olub. Asifə məsələn qəhrəman adı düşür. O müharibə vaxtı erməninin içərisinə girib, düşmən BMP-sini götürüb geri qayıdıb. Həmin Melkonyanı da bu iki dəstədən biri öldürüb. İbad Melkonyanın öldürülməsi ilə bağlı əfsanələr yaradıb. Amma şəhidin haqqına girmək olmaz.

-Bəs İbad Hüseynovun əlində olan baş kimin başıdır?

-Müharibədə o qədər baş kəsilib ki...Mən öz batalyonuma baş kəsməyi qadağan etmişdim. Amma erməni başı, qulağı kəsənlər olurdu. Mən şəxsən rəssam dostuma həmin başın şəklini yoxlatmışam. Ölçülər Melkonyanın başına uyğun gəlmir. Bunu müəyyən etmək çox asandır. Sadəcə ekspertiza yolu ilə həmin şəklin kimə aid olduğunu bilmək olur. Bundan əlavə İbadın verdiyi sənədlərlə bağlı çoxsaylı uyğunsuzluqlar var. Məsələn o qeyd etdiyi komandir həmin hərbi hissəyə sonralar gəlib.Şəxsən mən İbadı qəhrəman saymıram. O da hamı kimi döyüşçü olub. Borcunu yerinə yetirib.

-Bəs təkbaşına bir əsgərin yüzlərlə düşməni məhv etməsinə qəhrəmanlıq kimi baxmırsınızmı?

-Bu komandirin əmri ilə baş veribsə əlbəttə qəhrəman sayıram. Komandanlığın xəbəri olmadan qarşı tərəfə keçən əsgərə haqq qazandırmaq olmaz. Bu hərbi cəhətdən nizamnamənin kobud şəkildə pozulmasıdır. Məgər komandanlıq yoxdur? Kim istəsə keçib istədiyini edə bilər? Əlbəttə yox. Qarşıda düşmən kəşfiyyatı dayanıb. Həmin yolu görə və bizim əsgərimiz təhlükədə qala bilər. Biz hər şeyə reallıqla yanaşaq. Orduda əsgər əmrə tabedir. Bura hərbidir. Hərbinin öz qanunları var. Siz dedikləriniz kinolarda olur.

-Həmin illərlə bağlı deyirlər ki, kimlərsə torpaqları satdı. Hardan qaynaqlanır bu söhbətlər?

-Mən inanmıram kimsə torpaq satıb. Sadəcə təxribatlar, siyasi qalmaqallar oldu. Mən eşitməmişəm kimsə torpaq satsın.

-Zakir Həsənovla hara kimi getmək olar?

-Zakir Həsənovun Səfər Əbiyevdən fərqi odur ki, indiki nazir əsgərə hörmət qoyur. Səfər Əbiyevin dövründə silahlar pas atmışdı. Səfər Əbiyev bir gülləyə görə əsgərə iş verirdi. Zabitlər gülləni pulnan alırdı. İndiki nazir bütün texnikanı çıxardıb üzə. Zakir Həsənov sözün əsl mənasında ordu yaratdı. Zakir Həsənovla İrəvana qədər getmək olar. Mən onda gücü görürəm. Aprel döyüşlərində biz ordumuzun gücünü gördük. Düzdür, müəyyən çatışmayan cəhətlərimiz də var. Onların da üzərində iş gedir.

Oruc tutan əsgərdən əsgər olar?!...

-Bəs əsgər namaz qılmalıdır?

-Yox. Müsəlmansan, dindarsan evində. Hərbidə oruc da, namaz da, iman da nizamnamədir. Oruc tutan əsgərdən əsgər olar?! Gəlin, reallıqdan danışaq. Əsgər əsgərdir. Başqa söhbət ola bilməz.

-Lələtəpə yüksəkliyi hərbi cəhətdən nə qədər əhəmiyyətlidir?

-Lələtəpənin adı təpə olsa da böyük bir ərazini – Talışı, Füzulini nəzarətdə saxlayır. Özündən başqa 10 kilometr ərazini izləməyə imkan verir. Biz həmin o Lələtəpədə 92-ci ildə yüzlərlə şəhid versək də, saxlaya bilməmişdik. İtkilərimiz olsa da, bu döyüşləri böyük qələbə hesab edirəm. 20 il minalanmış ərazini keçmək özü bir qəhrəmanlıqdır.

Bu ordu, bu raketlə İrəvanı da vurmaq olar...

- İtkilərimizdən söz düşmüşkən. Hərbidən anlayışı olmayanlar deyirlər ki, apreldə niyə itki verdik? Peşəkar komandir bu suala necə cavab verər?

- Hərbidə bir qanun var. Hücum edən tərəfin itkiləri 3 dəfə çox ola bilər. Bizim ordu Rusiyanın və Ermənistanın “keçilməz sədd” adlandırdığı bir maneni keçdi. Özü də bir saat içərisində. Bu böyük işdir. Hakim təpəyə qalxmaq üçün itki vermək təbiidir. Mən bu cür söz-söhbətlərin yaranmasında günahı Müdafiə Nazirliyinin Mətbuat Xidmətinin və Analitik Şöbəsinin yarıtmaz işində görürəm. Onlar düzgün təbliğat və informasiya yaymalıdırlar. Əgər düşmən tərəfi 100 nəfər itki vermişdisə, biz 300 nəfər şəhid verməli idik. Amma o rəqəmdən qat-qat az şəhid verdik. Bu da ordunun hazırlığından xəbər verir. Mən bu əməliyyyatları yüksək qiymətləndirirəm. Bu orduynan, bu raketnən İrəvanı da vurmaq olar.

-Bizə düşməni zəif, gücsüz göstərirlər, yaxud görürük. Düşmən həqiqətən də belə cılızdırmı?

-Əsl sərkərdə düşməni zəif olsa da, onu güclü görməlidir. Bizimlə müqayisədə erməni ordusu texnika və şəxsi heyət baxımından geridir. Bu danılmaz faktdır. Amma reallıq budur ki, həmin düşmən bizim 20 faiz torpağımızı işğal edib.

Aygünlə videomu “KQB” çəkib...

-Nurəddin müəllim, sizin mətbuatda Aygün Kazımovayla videonuz yayımlanmışdı. Sizi Aygün Kazımovayla nə bağlayırdı?

-Həmin video 1993-cü ildə Bakıda yerləşən “İstanbul” restoranında çəkilib. Mən həbsxanadan təzə çıxmışdım. Uşaqlar qonaqlıq verirdilər. Aygün də orada müğənni kimi oxuyurdu. Elə oldu ki, bir yerdə rəqs etdik. O vaxt mən komandir deyildim. Həmin vaxt elə gizli videoları “KQB” çəkirdi. Aygün Kazımovayla tanışlığımız müharibə illərində olub. Könüllü kimi o da bizim batalyona qoşulmuşdu. O mənim batalyonumda Qubadlıya, Zəngilana qədər gedib. Tibb bacısı olsa da, avtomatı da var idi. Atmağı da bacarırdı. Bunu hər kəs görüb. Aygünü də, məni də, digərlərini Aztv, Ans çəkib. İstəsələr, göstərərlər. Batalyonlarda qadınlar da olurdu. Bu təbii haldır.

-Barıt qoxusu hiss etməyənlər müharibə istəyir...

-Mən müharibənin nə olduğunu gözəl bilirəm. O barıtın da qoxusu indiyə qədər burnumda qalıb. O qədər özündən deyən oğlanlar olub ki, güllə səsinə özünü itirib.

-Müharibə, yoxsa, sülh?

-Müharibə. Sülh yolu ilə həll olunsaydı bu günə qədər olardı. Qanla verilən torpaq, qanla da alınmalıdır.

-Son günlər Qarabağ əlilləri, şəhid ailələrinə verilən sosial müavinətlə bağlı müəyyən söz-söhbətlər oldu.

-Qarabağ əlilinə, şəhid ailələrinə diqqət olmalıdır. Bizə dövlət baxmalıdır. Kim baxmalıdır ki? Kim bizim haqqımızda artıq nəsə deyibsə, səhv edib.

-Düşməni nə dərəcədə tanıyırıq? Bəzən erməni bayrağı əvəzinə Kolumbiya bayrağını qırırıq...

-Düşmən bayrağı bu gün mənim ofisimdə ayağımın altındadır. Tanıyan tanıyır...

-Bu gün mətbuat açıqlama almaq üçün hərbi ekspert tapmır. Səbəb nədir?

-Əslində bilən adamlar var. Ancaq onları tapıb danışdırmaq lazımdır. Abuzər Əbilov, Xətai Baxışov, Nazim Bayramov və başqaları gözəl hərbi ekspertlərdir. Bu gün Üzeyir Cəfərov üzdədir. Əslində o hərbi eskpert yox, hərbi jurnalistdir. Ancaq bu sahəni daha dərindən bilənlər arxada qalıb.

-Bu gün sizin də saytınız var. Komandir hara, mətbuat hara?

-Tarix fakültəsini bitimişəm. 2002-ci ildə həbsdən çıxandan sonra siyasətə girmək istədim. Çox çirkinlikləri gördükdən sonra geri çəkildim. Həmin vaxt “Xural” qəzetinə, Əvəz Zeynallının yanına getdim. Əvəz Zeynallı ilə Eldəniz Elgün mənə dəstək verdilər ki, yazım. Sonradan Əvəz həbs edildi, “Xural” bağlandı. Ondan sonra mən “Terefinfo” saytını yaratdım. İctimai əsaslarla işləyirik. Buna baxmayaraq mən özümü jurnalist hesab etmirəm.

- Nurəddin Xocanın müharibə sandığında hansı sirrlər yatır?

- Çox sirrlər. O sirrlər ki, mənimlə qəbrə qədər gedəcək. Mən nəyin ki, müharibənin, lap elə siyasətin də içərisində, özü də yüksək yerində olmuşam. Bildiyim hadisələr də çoxdur.

- Komandirin son sözü nədir?

- Nə qədər ki, Qafqazda erməni var, Türkün başı bəladadır. Arzum İrəvana qədər getməkdir. Buna görə də qələbəmizi birlikdə görürəm.

Xəbər Lenti



 

 

Рейтинг@Mail.ru

Ünvan: Azərbaycan Nəşriyyatı Dosye.org redaksiyası. tel: (012) 409 81 02: (055) 251 59 95
email: dosye.org@mail.ru
Saytdakı materialların istifadəsi zamanı istinad edilməsi vacibdir. Məlumat internet səhifələrində istifadə edildikdə hiperlink vasitəsi ilə istinad mütləqdir.